Allt orðið hvítt.

Það var svo sem auðvitað að um leið og Högni fór til Idaho á skíða"fund" í Sun Valley, þá snjóaði allt í kaf hjá okkur um nóttina. Hildar skóla var aflýst en mínum skóla ekki.
Ég æddi því af stað með báðar dömurnar mínar með mér upp í skóla. Held ég hafi keyrt fram hjá 5 bílum sem voru farnir út af veginum og tveimur slysum.
Þegar ég mætti á leikskólann hennar Kristínar sem að er við hliðina á mínum skóla þá var ég svona heppin að leikskólastjórinn var í svona kátu skapi að hún bauð henni Hildi bara að vera eftir hjá þeim. Stressið rann úr líkama mínum og ég fann gleði og sælu hellast yfir mig. Hildur var alsæl með þetta fyrirkomulag og ég arkaði af stað yfir í skólann minn.
Í leiklist áttum við að fara með einleik án orða. Ég var í svo góðu skapi eftir að þurfa ekki að hafa áhyggjur af því hvað ég ætti að gera við hana elsku Hildi mína að ég bauð mig fram í að leika fyrst.
Í enda tímans tilkynnti prófessorinn að heimavinnan væri að velja einn frægann leikara, stúdera hann/hana og vera tilbúin að leika þá persónu í næsta tíma.
Einhverjar hugmyndir hvaða fægu leikkonu ég get valið?
Má víst ekki vera maður.

Eftir að við komum síðan aftur heim þá voru allar innkeyrslur í götunni minni nema mín og ein önnur svo vel mokaðar að það sást ekki snjókorn á jörðu. Ég skellti mér, Hildi og Kristínu því í snjógallana okkar og upp hófst mikill mokstur. 4 klst, tveimur snjókörlum og hálfbyggðu snjóhúsi síðar gafst ég upp á að moka XX$$$###! innkeyrsluna betur. Hún væri nokkuð vel mokuð á íslenskan mælikvarða en á þann ameríska Ó NEI.
Held bara mokstrinum áfram á morgun og læt mig dreyma um að nágranninn minn hjálpsami verði búinn að klára verkið þegar ég vakna í fyrramálið.